Me, in the real world ::
รอยตะปู*
มีเด็กน้อยคนหนึ่งอารมณ์ไม่ค่อยจะดี พ่อของเค้าเลยให้ตะปูกับเค้า 1 ถุง
พร้อมกับบอกว่า "ทุกครั้งที่ลูกรู้สึกไม่ดี โมโห หรือโกรธใครก็ตาม ให้ตอกตะปู 1 ตัวลงไปที่รั้วหลังบ้านก็แล้วกัน"
วันแรกผ่านไป เด็กน้อยตอกตะปูลงไปที่รั้วถึง 37 ตัว
วันที่ 2 ที่ 3 และแต่ละวันที่ผ่านไปๆ จำนวนตะปูก็ค่อยๆลดลงๆ
เพราะเด็กน้อยรู้สึกว่า การรู้จักควบคุมความรู้สึกตัวเองให้สงบ ง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ
แล้ววันหนึ่งหลังจากที่เค้ารู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีขึ้น ใจเย็นมากขึ้น
เค้าจึงเดินไปหาพ่อและบอกว่า เค้าคิดว่าเค้าไม่จำเป็นต้องตอกตะปูแล้ว เพราะเค้าได้เปลี่ยนไปแล้ว
เค้าสามารถควบคุมตัวเองได้ดีมากขึ้น ไม่มุทะลุเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
พ่อยิ้ม และบอกกับลูกชายว่า "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ลองพิสูจน์ให้พ่อดูสิ
ทุกๆครั้งที่ลูกสามารถควบคุมอารมณ์ฉุนเฉียวของตัวเองได้ ให้ถอนตะปูออกจากบ้านครั้งละ 1 ตัวนะ"
วันแล้ววันเล่า เด็กชายก็ค่อยๆถอนตะปูออกทีละตัวๆ จนในที่สุดวันหนึ่ง ตะปูทั้งหมดก็ถูกถอนออก
เด็กชายดีใจมาก รีบวิ่งไปบอกพ่อของเค้าว่า "ผมทำได้แล้วครับ ในที่สุดผมก็ทำได้สำเร็จ"
พ่อไม่ได้พูดว่าอะไร แต่จูงมือลูกชายไปที่รั้วนั้น แล้วบอกว่า
"ลูกทำได้ดีมาก ทีนี้ลองมองกลับไปที่รั้วสิ ลูกเห็นไม๊ว่า รั้วมันไม่เหมือนเดิม มันไม่เหมือนกับที่มันเคยเป็นก่อนหน้านี้
ลูกจำไว้นะ การที่เราทำอะไรลงไปด้วยการใช้อารมณ์ สิ่งนั้นมันจะเกิดรอยแผล เหมือนกับการเอามีดไปกรีดหรือแทงใครเค้า
ต่อให้ใช้คำพูดว่า "ขอโทษ" ซักกี่หน ก็ไม่อาจลบรอยแผลหรือความเจ็บปวด ที่เกิดกับเค้าคนนั้นได้ ลูกจงจำคำว่า "ขอโทษ"
ไว้เสมอนะ ไม่ว่าเค้าจะยกโทษให้เราหรือไม่ก็ตาม จำไว้อีกด้วยว่า รอยร้าวที่มันเกิดขึ้น เค้าอาจจะไม่มีวันลืมมันได้..ตลอดไป"
.........
สิ่งสำคัญคือ รู้ทันความโกรธให้เร็วที่สุด ทันทีที่สติรู้ทันว่า เราปล่อยให้ความโกรธครอบงำ
อย่างน้อยมันจะหยุดเพ่งโทษคนอื่น วางความยึดมั่นว่าเราถูกลง เป็นจุดเริ่มต้นของการแก้ไขสถานการ์ณ
ดีกว่าปล่อยให้ความยึดว่า ตัวเองถูกเสมอ หรือทิฐิมานะ มาทำลายทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตเราเอง
:: ความตอนหนึ่งจาก หนังสือ เข็มทิศชีวิต
เรื่องโดย ฐิตินาถ ณ พัทลุง
